لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: علی رغم اینکه علایم تخلیه ادراری بیشتر به BPH مربوط است، حدود 50% بیماران می توانند علایم تحریکی را تجربه کنند. ما کارایی و امنیت درمان ترکیبی آلفابلوکر و داروی آنتی کولینرژیک را با استفاده تنها از تامسولوسین مقایسه کردیم.مواد و روش ها: ما درمان ترکیبی آنتی کولینرژیک و آلفابلوکر در مقابل آلفابلوکر به تنهایی، در بین بیماران BPH با علایم تحریکی غالب در سال 2006 طی یک کارآزمایی بالینی مقایسه کردیم.86 بیمار که معیارهای ورود و خروج را پر میکردند به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه با درمان تکی تامسولوسین در مقابل گروه با درمان ترکیبی تامسولوسین و داروی آنتی کولینرژیک. با استفاده از IPSS و حجم ادراری باقیمانده، کارایی و امنیت درمانی آنالیز شد.یافته ها: به طور چشمگیر IPSS کل در دو گروه بهبود یافت. ما متوجه شدیم این بهبودی چشمگیر در IPSS کل برای گروه با درمان ترکیبی مشاهده شد (در بین گروه P=0.0008) ولی نه برای گروه با درمان تکی، در پایان درمان،PVR  برای گروه با درمان ترکیبی (51.6 ml) به نسبت گروه تک درمانی (0.47 ml) به طور برجسته بالاتر نبود (P=0.173). در هیچ کدام از گروه ها رتانسیون وجود نداشت.بحث و نتیجه گیری: در بیماران BPH با علایم تحریکی غالب، ترکیب آلفابلوکر و آنتی کولینرژیک، انتخاب درمانی معقول و ایمن، بدون بالارفتن در میزان رتانسیون ادراری می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: در حال حاضر، آزمون چمباتمه و نوسان ضربان قلب، برای ارزیابی سیستم عصبی خود مختار قلبی - عروقی به کار می روند. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی اثر داروی دی سیکلومین هیدروکلراید (آنتاگونیست انتخابی گیرندهM1 ) تزریقی بر عملکرد سیستم عصبی خودمختار با توجه به شاخص های نوسان ضربان قلب و آزمون چمباتمه بود.مواد و روش ها: پانزده داوطلب مذکر سالم در محدوده سنی 24-19 سال در این مطالعه یک سوکور شرکت کردند. هر فرد دو بار با فاصله یک هفته مراجعه می کرد. در هر جلسه دارو (دی سیکلومین هیدروکلراید) با دوز 20 میلی گرم یا پلاسبو به داخل عضله تزریق و در دقایق 30 تا 40 بعد از تزریق، آزمون تنفس عادی کنترل نشده و آزمون چمباتمه انجام شد. سپس پارامترهایی که فعالیت واگ و سمپاتیک قلبی را نشان می دهند در این آزمون ها محاسبه و مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: به جز یک مورد خشکی دهان، استعمال تک دوز دارو هیچ اثر ناخواسته ای روی آزمودنی ها نداشت. دی سیکلومین هیدروکلراید سبب افزایش شاخص های نوسان ضربان قلب در آزمون تنفس عادی کنترل نشده، افزایش نسبت واگی و کاهش نسبت سمپاتیکی در آزمون چمباتمه شد.استنتاج: اگرچه دی سیکلومین هیدروکلراید، دارویی آنتی کولینرژیک است اما در استفاده عضلانی با دوز 20 میلی گرم، باتوجه به پارامترهای نوسان ضربان قلب و آزمون چمباتمه، اثر کولینرژیکی اعمال می کند.

عوامل عصبی ارگانو فسفره  (OP)گازهای شیمیایی بسیار سمی هستند که در طی چندین دهه گذشته به وفور در عرصه های مختلفی از نبردهای تسلیحاتی بکار برده شده اند. در طول ده سال گذشته اثرات مخرب این عوامل بخصوص در طول جنگ ایران و عراق بارها مشاهده شد. سابقه استفاده از این عوامل به جنگ جهانی دوم برمی گردد که اول بار آلمان ها از عامل DFP بر علیه نیروهای متفقین استفاده نمودند. ارگانو فسفره ها متعلق به فامیل فسفات ها شامل (پاروکسان، پاراتیون، DFP، تابون) و یا متیل فسفونات ها شامل (سارین، سومان) هستند. عوامل اعصاب یعنی: تابون، سارین، سومان و ونوم ایکس اغلب جز فسفونوفلوئوریدات هستند و تفاوت آنها در میزان قدرت و فراریت آنها می باشد.

سابقه و هدف: سندرم (کریز) کولینرژیک عارضه بسیار خطرناک داروهای آنتی کولین استراز، چون نئوستگمین است. برای بررسی بیداری حین بیهوشی که خود مساله ای قابل تامل در بیهوشی مخدری(Narcotic Based Anesthesia)  است از روش جداسازی ساعد (I.F.T) با تزریق نئوستگمین استفاده می شود. روش مذکور همچنین در ارزیابی ایسکمی شریان نخاعی قدامی و در بررسی بروز ضعف عضلات حرکتی اندام فوقانی به دنبال جراحی ستون مهره های گردنی می تواند به کار رود.گزارش مورد: بیمار خانمی 43 ساله است که به دنبال شکستگی مهره های گردنی C2 و C1 همراه با جا به جایی، کاندید جراحی بر روی مهره های گردنی شده بود. وی پس از اجرای روشI.F.T  و القای بیهوشی و لوله گذاری تراشه دچار علایم کولینرژیک (موسکارینی و نیکوتینی) شد که روشI.F.T  با تزریق نئوستگمین مسوول ایجاد این تابلوی بالینی بود.نتیجه گیری: روشI.F.T  در ارزیابی بیداری حین بیهوشی ارزش پیشگویی کنندگی کمی دارد لذا استفاده از آن توصیه نمی شود و بهتر است برای ارزیابی بیداری حین بیهوشی از روشهای جدیدتر مانند Bispectral Index، محرک های عصبی(Nerve stimulators)  و پتانسیل های برانگیخته(evoked potentials)  استفاده شود.

1بیماری­های ریوی از جمله بیماری­های بسیار شایع می­باشند که با ناتوانی­ و در نوع شدید آن با مرگ و میر بالا همراه می­باشند. در سالیان اخیر نقش سیستم عصبی اتونوم در تشدید یا تعدیل واکنش­های التهابی درارگان­های مختلف بدن از جمله ریه مورد بحث قرار گرفته­ است. برخی از گزارشات حاکی از نقش ضدالتهابی سیستم عصبی پاراسمپاتیک می­ باشد. در حالی که دیگر مطالعات نقش التهابی این سیستم را مطرح کرده­اند. همچنین، برخی مطالعات نقش طحال را در کاهش التهاب توسط سیستم عصبی کولینرژیک برجسته می­ کنند. در حالی که برخی دیگر برای طحال نقش تشدید کننده التهاب را در نظر گرفته ­اند. در این میان، نقش گیرنده آلفا-7 نیکوتینی استیل کولین در طحال و ریه با تناقضاتی همراه است. این نتایج را می­ توان به تفاوت­ها در زمان تحریک یا مهار سیستم عصبی پاراسمپاتیک، شدت آسیب­ ریه و نوع عوامل پاتوژن و غیر پاتوژن در مدل­های حیوانی مختلف نسبت داد. در این مطالعه مروری، نقش سیستم عصبی پاراسمپاتیک، طحال و گیرنده آلفا-7 نیکوتینی استیل کولین به طور کلی و در بیماری­های پاتوژنیک و غیر پاتوژنیک ریه همراه با مکانیسم­های پیشنهادی درگیر در آن­ها مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. با توجه به اطلاعات این مقاله، مطالعات بیشتری برای روشن شدن نقش التهابی یا ضدالتهابی سیستم کولینرژیک در بیماری­های التهابی ریوی مورد نیاز می باشد.